Πώς μπορεί κανείς να σταματήσει τον χρόνο; Πώς άραγε θα μπορούσαμε να παγώσουμε μια στιγμή; Ίσως η τέχνη της φωτογραφίας να είναι αυτή που μας δίνει την απάντηση. Μία τέχνη που αποτυπώνει συναισθήματα, καταγράφει στιγμές και προσφέρει ένα σύνολο πληροφοριών φυλακισμένο στο μικρό της ορθογώνιο κάδρο.
Οι φωτογραφίες είναι πάντα διαφορετικές και το περιεχόμενο τους εναλλασσόμενο, όπως και τα συναισθήματα και οι σκέψεις των θεατών όταν τις αντικρίζουν. Κάπως έτσι θα περιηγηθούμε κι εμείς ως άλλοι θεατές ξετυλίγοντας τις δικές μας σκέψεις στην έκθεση φωτογραφίας της καλλιτεχνικής ομάδας Διαδρομές που διαδραματίζεται αυτές τις μέρες στην Τεχνόπολη στο Γκάζι.
Πρόκειται για μία έκθεση 166 φωτογραφιών η καθεμία τραβηγμένη από έναν διαφορετικό ερασιτέχνη φωτογράφο μέλος της ομάδας. Ένα σύνολο έργων που αν και μοιράζονται το ίδιο μέσο για να εκφραστούν, χρησιμοποιούν διαφορετικές τεχνικές αλλά και περιεχόμενο για να μας διηγηθούν την ιστορία τους. Ο χώρος εκθέτει τα έργα περιμετρικά σε δύο ορόφους αφήνοντας τον επισκέπτη να περιηγηθεί γύρω από κάθε φωτογραφία.
Κάθε φωτογραφία μοιάζει να θέλει να εκφραστεί με τον δικό της τρόπο εξωτερικεύοντας το δικό της προσωπικό μήνυμα, άλλοτε παίζοντας με το φως και τη σκιά, άλλοτε με τη σκίαση σε έναν «ασπρόμαυρο καμβά», άλλοτε δίνοντας βάση σε ψυχρά χρώματα, ενώ άλλοτε θέλοντας να αποτυπώσει το αυστηρά καθορισμένο αστικό τοπίο. Έτσι οι φωτογράφοι της έκθεσης δημιουργούν με τα έργα τους μία έκθεση που σκοπό έχει, όχι να βασίζεται σε μία ορισμένη θεματική, αλλά να καλύπτει μία ευρεία γκάμα όλων των ειδών φωτογραφίας, αξιοποιώντας φυσικά ο καθένας με τον δικό του τρόπο τις διάφορες φωτογραφικές τεχνικές που έχουν διδαχθεί στα μάθημά τους.
Οι φωτογραφίες επιλέγονται να παρουσιαστούν συχνά κατά θεματικές χαρίζοντας έτσι ένα έντονο κλίμα αντιθέσεων ανάμεσα σε συνθέσεις έντονων χρωμάτων, σε ασπρόμαυρα μοτίβα, σε πιο παλ ή ψυχρές αποχρώσεις ή σε αποτυπώσεις μοντέλων. Οι φωτογραφίες με αυτόν τον τρόπο λειτουργούν αρμονικά ως ένα ενιαίο σύνολο χαρίζοντας ένα ταξίδι, μία ιστορία που περνάει μπροστά στα μάτια του θεατή και αφήνεται πάνω στη δική του προσωπική ερμηνεία για το περιεχόμενο. Με αυτόν τον τρόπο τα έργα μοιάζουν ποτέ να μη σταματούν να προσφέρουν κάτι καινούριο στους θεατές, αντιθέτως γίνονται η αφορμή για τη δημιουργία διαφορετικών, συχνά ετερόκλητων συναισθημάτων που βασίζονται όχι μόνο στον τρόπο που αντιλαμβάνεται ο φωτογράφος τον κόσμο μέσα από την κάμερα, αλλά και ο θεατής τον κόσμο του φωτογράφου μέσα από το φωτογραφικό χαρτί.
Τα υπόλοιπα όμως θα αφήσουμε να μας τα περιγράψει όπως τα βιώνει ένας νέος πρωτοετής φωτογράφος και συμμετέχων της έκθεσης, ο Βαγγέλης Σαράντης που είχαμε τη χαρά και την τιμή να γνωρίσουμε στην περιήγησή μας στην έκθεση και μας μίλησε για το έργο και την τέχνη του.
Ανδρέας: Λοιπόν, είμαστε στην Τεχνόπολη στην έκθεση φωτογραφίας της καλλιτεχνικής ομάδας Διαδρομές και έχουμε τη χαρά να έχουμε κοντά μας έναν νέο πρωτοετή 27χρονο φωτογράφο τον Βαγγέλη. Βαγγέλη θέλεις να μας πεις μερικά πράγματα για σένα;
Βαγγέλης: Φυσικά, ονομάζομαι Βαγγέλης Σαράντης, είμαι στο πρώτο έτος της φωτογραφικής ομάδας Διαδρομές και είναι η πρώτη φορά που συμμετέχει ένα έργο μου σε μία μεγάλη έκθεση φωτογραφίας
Ανδρέας: Μίλησε μας πώς βιώνεις αρχικά αυτό το αίσθημα εσύ και όλοι οι νέοι φωτογράφοι εδώ να εκθέτετε τα έργα σας σε έναν τέτοιο χώρο, στην Τεχνόπολη;
Βαγγέλης: Σίγουρα μπορώ να πω ότι μας τιμάει γιατί η Τεχνόπολη είναι για μερικούς καλλιτέχνες ένα μεγάλο όνειρο, ειδικά γι’αυτούς που ζουν στην Αθήνα και έχουν πάει σε φεστιβάλ και αγαπούν το χώρο, το να βλέπουν να παρουσιάζεται μια φωτογραφία τους εδώ σίγουρα είναι κάτι συγκινητικό.
Ανδρέας: Εκτός όμως από τον χώρο, πώς βιώνει ένας καλλιτέχνης μία έκθεση;
Βαγγέλης: Μέσα από την έκθεση ο φωτογράφος μαθαίνει να προετοιμάζεται, εκπαιδεύεται στην προσωπική του «έκθεση» με τον κόσμο και κατά συνέπεια αντιμετωπίζει κάθε έκθεση ως πρόκληση.
Ανδρέας: Κάθε έκθεση είναι μια πρόκληση λοιπόν, πολύ ωραία προσέγγιση. Βαγγέλη προ ολίγου κάναμε μαζί μια περιήγηση εδώ και είδαμε πάρα πολλές ετερόκλητες μπορούμε να πούμε φωτογραφίες, διαφορετικό στυλ, έγχρωμες, ασπρόμαυρες, θα έλεγες ότι υπάρχει μια ταυτότητα σε αυτές τις φωτογραφίες κάτι που τις χαρακτηρίζει σαν σύνολο, σαν μια αρμονία ή ότι είναι στοχευόμενα, ετερόκλητα, διαφορετικά είδη και στυλ;
Βαγγέλης: Είναι σίγουρα το δεύτερο, θα λέγαμε ότι πρόκειται για μια πλουραλιστική προσέγγιση για τη φωτογραφία γενικότερα. Καλύπτουμε σχεδόν όλο το φάσμα της φωτογραφίας. Στον χώρο δηλαδή βλέπουμε από κολλάζ, σύνθεση και σεκάνς έως πορτρέτα, ταξιδιωτική φωτογραφία, δρόμου και άλλα.
Ανδρέας: Πράγματι υπάρχει ποικιλία. Ωστόσο φαίνεται να υπάρχουν και διαφορετικές τεχνικές. Συναντάμε έγχρωμες για παράδειγμα αλλά και ασπρόμαυρες φωτογραφίες, εναλλαγές φωτός και σκιάς, μίλησε μας λίγο σχετικά.
Βαγγέλης: Σε κάποια σημεία της έκθεσης κυριαρχεί το έγχρωμο ενώ σε άλλα το ασπρόμαυρο στο οποίο εκεί βλέπουμε την αντιπαράθεση του φωτός και της σκιάς, οπότε δίνεται βαρύτητα στις γραμμές και στο σχήμα.
Ανδρέας: Το χρώμα ή η απουσία του επηρεάζει το τελικό αποτέλεσμα;
Βαγγέλης: Επηρεάζει σαφώς, αλλά ίσως λιγότερο τελικά από τα υπόλοιπα τεχνικά στοιχεία μιας φωτογραφίας όπως το σχήμα, τη φόρμα, το φως, τον κανόνα των τριών και φυσικά την πρώτη επεξεργασία.
Ανδρέας: Άρα και πάνω σε αυτά που ξέρει τεχνικά ο φωτογράφος είναι και αυτά που χωρίς να τα καταλαβαίνει ο θεατής που δεν γνωρίζει το τεχνικό κομμάτι τον επηρεάζουν στον τρόπο το οποίο θα δει μια τελική φωτογραφία. Ενδιαφέρουσα προσέγγιση. Ας περάσουμε όμως και λίγο σε σένα, που είσαι ένας νέος φωτογράφος, ερασιτέχνης, πώς σου φαίνεται η ενασχόλησή σου με τον χώρο και τι θα έλεγες στους νέους που θέλουν να ασχοληθούν με την τέχνη της φωτογραφίας ή κάποια άλλη τέχνη;
Βαγγέλης: Φυσικά ενθαρρύνω τους νέους ανθρώπους να ασχοληθούν με τη φωτογραφία είτε με οποιαδήποτε άλλη τέχνη αγαπούν όπως τη μουσική ή το σινεμά και αν κανείς θέλει υπάρχουν τρόποι να το κάνει και να γνωρίσει τις τέχνες και με πιο σύγχρονες προσεγγίσεις όπως για παράδειγμα το Digital Arts Festival που έγινε φέτος στην Τεχνόπολη και βασίστηκε στη γνωριμία του κόσμου με τις νέες ψηφιακές τέχνες.
Ανδρέας: Με την τέχνη νιώθεις ότι ξεφεύγεις, νιώθεις ότι είναι μια διέξοδος για σένα; Και αν ναι γιατί επέλεξες τη φωτογραφία ανάμεσα στις άλλες τέχνες για κάτι τέτοιο;
Βαγγέλης: Για μένα πρώτα απ’ όλα η τέχνη της φωτογραφίας είναι μια έκφραση, ειδικά αν φωτογραφίζεις μόνος είσαι εσύ και η σκέψη σου και ο τρόπος που αντιλαμβάνεσαι τα πράγματα, σαν μια συνομιλία με τον εαυτό σου. Ειδικά η τέχνη της φωτογραφίας με τραβάει ιδιαιτέρως γιατί μου αρέσει η εικόνα, μου αρέσει αυτή η αποτύπωση της στιγμής. Από μικρός είχα αγαπήσει τη φωτογραφία εξάλλου και συμμετείχα και σε άλλες φωτογραφικές ομάδες στα Χανιά για παράδειγμα, όπου και σπούδαζα επομένως έμαθα με αυτόν τον τρόπο να εκφράζομαι. Σίγουρα όμως θα ήθελα να εξερευνήσω και άλλα μέσα έκφρασης.
Ανδρέας: Θα ήθελα τώρα να μας μιλήσεις λίγο για το δικό σου έργο. Τι σ’ αρέσει από το δικό σου έργο το οποίο εκπροσωπείται στην έκθεση, τι εικονίζει ακριβώς και για ποιον λόγο επέλεξες;
Βαγγέλης: Το δικό μου έργο είναι μια φωτογραφία street. Έχει τραβηχτεί στο Χαλάνδρι την Άνοιξη. Ουσιαστικά είναι μια δουλειά σε παράθεση χρωμάτων. Παίζει πολύ με το orange tilt, δηλαδή την αντίθεση μεταξύ πορτοκαλί και γαλάζιου και πώς αυτά αλληλοσυμπληρώνονται μεταξύ τους. Διαθέτει κάποια urban στοιχεία, βλέπουμε για παράδειγμα τις αφίσες της πόλης, όπου λόγω των αφισών η φωτογραφία αποκτά και μια ιστορικότητα, ένα ντοκουμενταριστικό στοιχείο. Μπορείς δηλαδή να αντλήσεις μέσα από τη φωτογραφία ένα πλήθος πληροφοριών σχετικά με τον τόπο, τον χρόνο, τα μουσικά ακούσματα της εποχής βασιζόμενος στις αφίσες και άλλα. Επίσης, έχει και αυστηρές γραμμές, ξεχωρίζουν οι διαγώνιοι, οι υφές ενώ ξεχωρίζουν στοιχεία αντιθέσεων όπως το φωτεινό οικοδόμημα σε πρώτο πλάνο και το σκοτεινό άκτιστο σημείο σε δεύτερο πλάνο με τη σκαλωσιά.
Ανδρέας: Πολύ ωραία. Εκτός όμως από το παραπάνω έργο, τι άλλο είδος σου αρέσει στη φωτογραφία να κάνεις;
Βαγγέλης: Μου αρέσει η συμβολική φωτογραφία, η φωτογραφία αντικειμένων και ο μινιμαλισμός.
Ανδρέας: Θα ήθελα να κάνω και μία τελευταία ερώτηση. Ήδη έχεις πετύχει πολλά και σήμερα βρίσκεσαι εδώ στην Τεχνόπολη σε ένα επίσης μεγάλο καλλιτεχνικό σου βήμα. Πώς φαντάζεσαι τον εαυτό σου στο μέλλον σε μια πιο ώριμη φάση σε 10-15 χρόνια;
Βαγγέλης: Θα ήθελα να φτιάξω μια ιστορία φωτογραφιών μια σεκάνς, δηλαδή μία ακολουθία φωτογραφιών που συνδέονται συνήθως μεταξύ τους και απαρτίζονται συνήθως από 10 με 15 φωτογραφίες. Μία σεκάνς που να αφορά κάποιο κοινωνικό θέμα κυρίως το θέμα «στέγης και αστεγείας» και τις προεκτάσεις που μπορεί να έχει αυτό στο οικογενειακό και στο ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον.
Ανδρέας: Ιδιαίτερο και ευαίσθητο θέμα. Σου εύχομαι να το πετύχεις ειλικρινά. Καλή επιτυχία στην έκθεση και καλή επιτυχία σε όλες τις μελλοντικές σου καλλιτεχνικές εκφράσεις. Σε ευχαριστούμε πολύ!
Βαγγέλης: Και εγώ σας ευχαριστώ.
Η έκθεση θα είναι διαθέσιμη έως τις 9 Σεπτεμβρίου μεταξύ 5-8μ.μ.
