”Κάτι αλήθεια συμβαίνει εδώ κάτι μυστικό, κάτι πλούσιο και παράξενο σαν τοπίο του βυθού”, γιατί ο Διονύσης Σαββόπουλος δεν είναι πια εδώ…. Φόρεσε το καπελάκι του, άρπαξε την κιθάρα και πέρασε στην άλλη πλευρά να αφηγηθεί τις ιστορίες του!
”Μια φορά κι ένα καιρό ήταν ένας κότσιφας που τον λέγαν Σταύρο”, έτσι γνωριστήκαμε με τον Σαββόπουλο, όταν κάπου πέντε χρονών τον άκουσα από το CD του αυτοκινήτου, να μου διηγείται την ιστορία του συνονόματου πουλιού που με την υπεροψία του τα έχασε όλα! Κι έπειτα, το ”Τι έπαιξα στο Λαύριο’‘, η ”Συννεφούλα” και άλλα πολλά τραγούδια του, μονοπωλούσαν τις καθημερινές μας συναντήσεις στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου από την πιο μικρή ως την πιο μεγάλη διαδρομή. Και μετά άλλαξα θέση, ήρθα μπροστά, το ρεπερτόριο σοβάρεψε και στην θέση του ”Καραγκιόζη” ήρθε η ”Συγκέντρωση της ΕΦΕΕ ” και η ”Δημοσθένους λέξις”. Άρχισα να ψάχνω και να μαθαίνω περισσότερα για τα τραγούδια, τις ιστορίες και την προσωπικότητά του Νιόνιου, που όσο τον άκουγα τόσο παραπάνω με ιντρίγκαρε να τον ανακαλύψω, φτάνοντας σε σημείο να διαμορφώσει και να επηρεάσει εν πολλοίς την μουσική μου αντίληψη μέχρι και σήμερα! Μου έμαθε τον Λαυρέντη, τον Χατζηδάκι, τον Χαρούλη και άλλους τόσους καλλιτέχνες που πρωταγωνιστούν στις σημερινές μουσικές μου playlist. Μου έμαθε πως η μουσική δεν έχει όρια, σύνορα, ταμπέλες, πρώτους και δεύτερους εκτελεστές, αρκεί αυτό που ακούς να γεμίζει την ψυχή σου. Μα πάνω απ’ όλα, μου έμαθε πως την ιστορία δεν την γράφουνε ούτε τα κόμματα ούτε τα χρώματα άλλα οι παρέες!
Όσο λοιπόν για μερικούς ο Σαββόπουλος είναι ένας μεγάλος μουσικός και για άλλους μια προσωπικότητα που λάτρευαν να αμφισβητούνε, για μένα είναι ένα μεγάλο μουσικό σχολείο και παράλληλα το καταφύγιο των παιδικών αναμνήσεων ενός παππού, που όλοι ονειρευόμασταν να έχουμε και ας μην συμφωνούσαμε σε όλα….
Απο έναν θαυμαστή της Gen Z, που μεγάλωσε μαζί σου: Αντίο δικέ μας Νιόνιο !
